Tussen 18en 8 uur rinkelt het toch

De eerste soort is het echte spoedgeval: een lek, een panne, een deur die niet meer opengaat, een dier dat ziek is. Weinig in aantal, hoog in waarde, en volledig aan wie het eerst opneemt.

De tweede soort verrast: mensen die 's avonds bellen omdat ze overdag niet kunnen. Wie zelf werkt, belt zijn dokter, zijn garage of zijn aannemer op het moment dat hij vrij is — na 18 uur. Die oproep is niet dringend, maar hij is wel echt, en hij verdwijnt als er niet wordt opgenomen.

Samen maken die twee stromen de avond tot een periode met weinig volume en veel gewicht.

Zelf opnemen buiten de uren heeft een prijs die niet in euro's staat. Het is niet de duur van het gesprek — op onze eigen lijn duurt een ontvangen oproep mediaan 1 min 14 — het is het feit dat u nooit echt vrij bent.

Een telefoon die om 22 uur kán rinkelen, rinkelt de hele avond in uw hoofd. En de oproep die u wakker maakt om te horen dat iemand een prijs wil weten, kost u meer dan hij opbrengt.

Dat is het echte onderscheid: bereikbaar zijn en gestoord worden zijn niet hetzelfde. Het eerste wilt u, het tweede niet.

De lijn neemt elke oproep op, op elk uur. Wat er daarna gebeurt, bepaalt u: alleen wat onder úw definitie van dringend valt, schakelt door naar een mens.

De rest laat een gedateerde fiche na met naam, nummer, onderwerp en dringendheid. U leest ze 's ochtends, in de volgorde die u kiest. De niet-dringende avondoproepen — de mensen die overdag niet konden bellen — worden gewoon behandeld, of krijgen een afspraak.

Zonder lijn hebt u de omgekeerde keuze: alles opnemen, of alles missen. Er is geen derde optie, en beide zijn duur.