De groten hebben al iemand.Dit is voor de anderen.

Kijk wat er gebeurt wanneer u een bedrijf van tweehonderd man belt. Er wordt opgenomen. Altijd. Er is een centrale, een receptioniste, een ploeg die elkaar aflost, iemand die overneemt.

Het probleem dat deze site behandelt, heeft een groot bedrijf niet. Het loste het lang geleden op door mensen aan te werven — wat het kan, omdat het belvolume een voltijdse post verantwoordt.

Wie het probleem wél heeft: de zelfstandige alleen in zijn bestelwagen. De handelszaak waar dezelfde persoon aan de toonbank staat én de telefoon opneemt. De praktijk van drie mensen die alle drie bezet zijn.

Als de intuïtie zo verspreid is terwijl ze omgekeerd staat, is er een reden — en ze zit in de woordenschat.

« Telefoonsecretariaat », « centrale », « permanentie »: woorden uit een wereld van grote structuren, callcenters en jaarcontracten. Ze klinken als iets wat men in een directiecomité koopt.

Daar komt een taaie Belgische gewoonte bij: bij een zelfstandige wordt de telefoon opnemen niet als een functie gezien. Het is iets wat men erbij doet, tussen twee taken — dus iets wat niets zou mogen kosten.

Vergeet de bedrijfsgrootte, ze is niet het juiste criterium. Twee vragen volstaan, en u kent de antwoorden.

Eerste vraag: wie neemt op wanneer u bezet bent? Is het antwoord « niemand », « het antwoordapparaat » of « het rinkelt », dan bent u exact de situatie waarvoor dit bestaat — welke maat u ook hebt.

Tweede vraag: wat brengt een klant u op? Want dat cijfer, en niet uw personeelsbestand, zegt wat een verloren oproep kost.