Ze zegtdat ze een AI is

De Europese verordening inzake kunstmatige intelligentie legt een transparantieplicht op voor systemen die met mensen interageren: de persoon moet weten dat hij met een machine te maken heeft.

Sommige aanbieders duiken in de uitzondering, met het argument dat een synthetische stem toch wel hoorbaar is. Dat is een gok, en het is een verliezende gok: de stemmen zijn intussen goed genoeg om dat argument onhoudbaar te maken, en de gok wordt genomen met uw naam, niet met de hunne.

Bij ons gebeurt de aankondiging aan het begin van het gesprek, in duidelijke bewoordingen, voor er iets anders gebeurt.

Het is een redelijke vraag, en ze verdient meer dan een geruststelling.

Wat wij vaststellen is het omgekeerde van wat men vreest, en de verklaring past in één zin: wat mensen doet neerleggen is niet de aankondiging, het is de twijfel. Iemand die vermoedt dat hij met een machine praat zonder het zeker te weten, wordt achterdochtig, test de lijn, en haakt af.

Iemand die het vanaf de eerste seconde weet, weet ook meteen wat hij ermee kan doen. Hij vraagt zijn afspraak, hij geeft zijn bericht, en hij vraagt een mens als hij er een nodig heeft. Het gesprek verloopt rustiger, niet moeizamer.

De aankondiging heeft alleen zin als er een uitweg bij hoort. Wie een mens wil spreken, moet er een kunnen krijgen — anders is de transparantie een beleefdheidsformule.

Volgens de regels die u vooraf vastlegt schakelt de agent door naar een mens wanneer er iemand bereikbaar is. Zo niet neemt ze de gegevens op en vertrekt de fiche met de vermelding dat de beller om een mens heeft gevraagd — dat is informatie die u wilt hebben.

Wat ze nooit doet: zich voordoen als een mens wanneer iemand het rechtstreeks vraagt. Dat is de grens die niet verschuift, ongeacht de configuratie.