Zelfde verordening.Eén Belgisch artikel extra.

Eerst het misverstand opruimen. De AVG is een verordening, geen richtlijn. Ze geldt dus rechtstreeks, in dezelfde bewoordingen, in alle lidstaten, zonder omzetting.

De rechten van een Belgische beller zijn exact die van een Franse of Spaanse: inzage, verbetering, wissing, verzet, informatie. De plichten van een Belgische zelfstandige zijn dezelfde als elders.

Met andere woorden: legt een aanbieder u uit dat België bijzondere regels zou hebben die deze of gene praktijk verantwoorden — wees op uw hoede. Ten gronde zijn die er niet.

Drie dingen zijn eigen aan het land, en twee ervan zijn institutioneel.

De toezichthouder: de Gegevensbeschermingsautoriteit (GBA). Zij ontvangt de klachten, publiceert de aanbevelingen en controleert. Bij haar kan een beller terecht die vindt dat zijn rechten zijn geschonden.

De uitvoeringswet: de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens vult in wat de verordening aan de lidstaten overlaat: sectorale marges, sancties.

Hier is de echte Belgische bijzonderheid inzake oproepen, en ze is ouder dan de AVG.

Artikel 124 van de wet van 13 juni 2005 betreffende de elektronische communicatie verbiedt eenieder kennis te nemen van een communicatie waaraan hij niet deelneemt, of ze op te nemen of te laten opnemen, zonder de toestemming van alle deelnemers.

Het gevolg voor uw leverancierskeuze is rechtstreeks: een dienst die gesprekken opneemt, moet een heel dispositief van toestemming, melding en bewaring bouwen. Het is een van de redenen waarom bij ons geen enkele audio-opname wordt bewaard: wat niet bestaat, kan geen regels schenden.