De week waarinniemand weet wie open is

Die week heeft geen gemeenschappelijk ritme. De ene zaak sluit volledig, de andere werkt met een beperkte bezetting, een derde blijft gewoon open. Er is geen conventie die de beller kan raden.

Het gevolg is dat men toch belt, want dat is de enige manier om erachter te komen. En wie niet opneemt, wordt automatisch ingedeeld bij « gesloten », zonder dat er iets wordt nagelaten.

Voor de twee wettelijke feestdagen — 25 december en 1 januari — is de situatie wel duidelijk. Het zijn de dagen ertussen die het probleem vormen.

Die week is bijzonder aan de kant van wie belt. Veel mensen zijn thuis, met tijd, en halen eindelijk de lijst boven die ze al maanden voor zich uit schuiven.

Dat is het moment waarop iemand zijn keuring inplant, zijn offerte voor een verbouwing vraagt, zijn afspraak boekt, of eindelijk de ketel laat nakijken. Het zijn geen dringende oproepen, maar het zijn wel de best voorbereide.

Daar komen de echte spoedgevallen bij, die deze week een eigen kleur hebben: een verwarming die uitvalt met gasten in huis, een deur die dichtklapt, een lek boven een feestmaal.

Het punt is niet dat u die week werkt. Het is dat wie belt een antwoord krijgt, welk antwoord ook.

De lijn zegt wat uw regeling is — open, gesloten, beperkte bezetting — en tot wanneer. Ze legt een afspraak vast voor januari als u dat hebt toegestaan, en noteert wie belde en waarover. Voor een echt dringend geval geldt uw eigen regel.

Zo begint uw januari niet met een achterstand maar met een agenda. En de mensen die die week belden met een goed voorbereid project, zijn niet naar iemand anders gegaan omdat niemand opnam.