Eén minuutveertien. Gemeten.

Dit geeft ons eigen oproeplogboek op 28 augustus 2026, over de 140 op ons nummer ontvangen oproepen: mediaan 1 min 14, gemiddelde 1 min 25.

Het gemiddelde ligt boven de mediaan: een handvol lange gesprekken trekt het geheel omhoog. Daarom geven we beide — een gemiddelde alleen beschrijft gespreksduren slecht.

En lees die cijfers voor wat ze zijn: de meting van onze eigen lijn, waar men belt met vragen over een dienst. Een garagelijn of een restaurantlijn heeft haar eigen verdeling. De grootteorde, die reist wel mee.

Over de 140 ontvangen oproepen: 59 duren minder dan een minuut, 70 tussen één en drie minuten, en 11 gaan over de drie minuten. De langste duurde 10 min 1.

Die vorm vindt u op zowat elke professionele lijn terug. Er zijn de korte oproepen — een openingsuur, een adres, een beschikbaarheid — die in enkele zinnen rond zijn. Er is de grote middenmoot, tussen één en drie minuten: een vraag plus een afspraak of een volledig bericht.

En er is de kleine staart die de telefoon zo vermoeiend maakt wanneer u hem zelf opneemt: elf oproepen boven de drie minuten zijn elf keren dat u zolang uit uw werk was geweest.

De duurvraag verbergt een nuttiger vraag: wat de onderbreking kost. Een oproep van 1 min 15 kost u geen 1 min 15. Hij kost u het neerleggen van waar u mee bezig was, het gesprek, en de tijd om de draad weer op te pakken.

Daarom verliest een vakman met acht oproepen per dag geen tien minuten: hij verliest zijn dag in stukken. De belminuten optellen onderschat ruim wat de telefoon werkelijk neemt.

En daarom is gespreksduur een slecht keuzecriterium. Een langere oproep die eindigt met een vastgelegde afspraak is meer waard dan een afgeraffelde oproep die u een terug te bellen nummer nalaat.